چرا «ماناش»؟
«ماناش» فقط یک نام نیست. ادای احترامی است به زنی که هرچه دربارهٔ آشپزی، شیرینیپزی، میزبانی و هنر کنار هم آوردن آدمها میدانم، از او آموختهام.
وقتی پسرهایم کوچک بودند، مادرم را با محبت «ماناش» صدا میکردند. او قلب خانوادهٔ ما بود؛ زنی که هر گوشهٔ خانهمان را با عطر دلنشین هل، گلاب و شیرینی تازه پر میکرد.
خانهٔ ما همیشه جای گرما، جشن و باهمبودن بود. مادرم جادویی داشت که هر شب یلدا و هر دورهمی خانوادگی را به خاطرهای فراموشنشدنی تبدیل میکرد؛ پر از غذای خوشمزه، خنده و عشق. دستهای او غذاهایی میساخت که نهفقط جسم، که روح را سیر میکرد.
مادرم اولین معلم و بزرگترین الهامبخش من بود. هرچه از آشپزی میدانم — فن، خلاقیت، سنتها و عشقی که پشت آن است — از او شروع شد. سالهاست که این خوشبختی را دارم که این آموختهها و تجربهها را از راه آموزش با دیگران قسمت کنم. به بسیاری معناها، هرچه امروز درس میدهم ریشه در چیزی دارد که او اول به من یاد داد.
هرچند او را خیلی زود از دست دادم، روح او و هرچه به من آموخت، در کاری که امروز میکنم زنده است.
نام «ماناش» برای کسبوکارم، راه من است برای پاس داشتن میراث او و زنده نگه داشتن یادش. نامی پر از قصه، طعم، خاطره و عشق — درست مثل خود مادرم.
از راه ماناش، امیدوارم همان گرما، سخاوت و شادیای را که او به خانهٔ ما آورد، با تکتک شما قسمت کنم.
— با عشق، از میز ماناش
دارای گواهی هنرهای آشپزی از Saddleback
